XXI. Sprzężenie

Świt podpełzał od wschodu jak złodziej, który nie wie jeszcze, czy wejść. Blada poświata sączyła się z góry po schodach, ale piwnica wciąż była ciemna i gęsta jak kisiel. W ciszy słychać było kapanie z nieszczelnej rury - tik... tik-tik... tik - rytm nerwowy, drażniący, jakby ktoś wystukiwał kod. Pachniało wilgotną cegłą, starymi kocami, kurzem i metalem. Gdzieś z rogu dochodziła nuta oleju maszynowego, a ze schodów domieszka starego dębu. Na stole leżały dwa urządzenia. Błyszczące tak równo, że wydawały się wycięte z jednej kropli rtęci. Ani jednej krawędzi, nic do złapania. Patrzyliśmy na n…